فهرست
انتشار: ۲۴ بهمن ۱۳۹۶
بازدید: 51
بدون دیدگاه

تغییر دادن همسر اینجوری محاله!

تغییر دادن همسر اینجوری محاله!

ماه ایران: تغییر دادن همسر اینجوری محاله!

تغییر دادن همسر نه خیلی راحت است و نه دست نیافتنی. به همسرتان امرو نهی نکنید و از راه اصولی وارد شوید بدانید که شما برای او مادر و یا یک معلم نیستید که همانند انها رفتار کنید.

رفتارهای ممنوعه برای تغییر دادن همسر

تغییر دادن همسر برای آنکه اخلاقتان به قول معروف با هم جورشود باید از راه و اصول درست انجام شود. بدانید که شما معلم و یا مادر همسرتان نیستید و جایگاه شما برای او با همه کس متفاوت است.تغییر دادن همسر

بسیاری از افراد عادت دارند از بدترین روش ها برای وادار کردن همسر خود به تغییر استفاده کنند؛ روش هایی که موارد زیر تنها نمونه هایی از آن است!

اشتباه است اگر فکر کنیم بعد از ازدواج کردن می توانیم همسرمان را به کلی تغییر دهیم. اصلاً اشتباه است اگر فکر کنیم می توانیم کسی را تغییر دهیم. تنها چیزی که می توان به کمی تغییر در آن امید بست، نمودهای رفتاری است که آن هم باید با ملاحظاتی ویژه انجام شود. به عبارت دیگر، اعمال این تغییرات کار هر کسی نیست. پس اگر می خواهید راحت زندگی کنید، به خودتان رحم کنید و درصدد تغییر کسی برنیایید. تلاش کنید در رابطه با دیگران و عادات و رفتارهایشان، از این سه راهکار استفاده کنید:بشناسید، بپذیرید و مدیریت کنید.

به رغم تمام این مسائل، هنوز هم کسانی هستند که با هزاران امید و آرزو تصمیم می گیرند برخی رفتارهای شریک زندگی خود را تغییر دهند. کلی نقشه می کشند و دست به کار می شوند. اما دست آخر یا نتیجه نمی گیرند یا نتیجه عکس می گیرند و یا مجبور می شوند خود را تغییر دهند.

در این نوشته تصمیم داریم روش های اشتباهی را که معمولاً زوج های جوان برای تغییر دادن رفتار همسرشان به کار می بندند، به شما معرفی کنیم.

تغییر دادن همسر با روش های غلط 

اجبار نکنید

گاهی می خواهیم به هر قیمتی که شده رفتار همسرمان را تغییر دهیم، بنابراین به اهرم زور متوسل شده و از قدرتمان استفاده می کنیم. این قدرت نمایی از اخم و تخم شروع می شود و تا کتک کاری و تهدید به جدایی پیش می رود. باید دانست که جنگ قدرت اگر تغییری هم ایجاد کند، تغییری ظاهری و از روی ترس است و تا زمانی ادامه پیدا می کند که قدرت دست شماست! در هر جنگ قدرتی، یک برنده هست و یک بازنده و شخص بازنده (ترسیده) هر زمان فرصتی پیدا کند به رفتار خود برمی گردد و درصدد تلافی برمی آید تا مرهمی بر احساسات جریحه دار خود بگذارد. باید به دنبال راه حل های برد- برد بود که در آن هر دو طرف برنده باشند و بازنده ای وجود نداشته باشد.

تکرار های خسته کننده ممنوع

در بعضی مواقع برای تغییر رفتار همسرمان، به تکرار بیش از حد متوسل می شویم یعنی سوزن مان گیر می کند و مرتب رفتار فرد را به رویش می آوریم و از او می خواهیم آن را تغییر دهد. وقتی مسئله ای بیش از حد تکرار شود، جایگاه و اهمیت خود را از دست می دهد و به مسئله ای پیش پاافتاده تبدیل می شود، ضمن اینکه ما با پیاده روی روی اعصاب طرف مقابل، امکان موفقیت را از دست می دهیم. همسرمان یا برای خلاصی از غرغرهای دائمی، در پیش روی ما رفتار دیگری نشان می دهد یا اینکه مقابله به مثل کرده و کاری می کند ما احساس کنیم چقدر رفتار پیشین او دوست داشتنی بود!

طعنه و کنایه نداریم

بله، روش محبوب بسیاری از افراد، استفاده از نیش و کنایه های گدازنده است. برای مثالا، می خواهیم با این روش فرد را متوجه رفتار اشتباهش کنیم، اما غافل از آنیم که با این کار تنها او را می رنجانیم. جا دارد دوباره یادآوری کنیم که فرد رنجیده و ناراحت، انگیزه ای برای بهبود رفتارش ندارد. واقعیت این است که مشخص نیست ما این تفکر عجیب را از کجا آورده ایم که برای بهتر کردن رفتار دیگران، باید در آنها احساس بدی ایجاد کنیم (باور نهفته پشت سرزنش و تنبیه). ضمن اینکه با این برخورد ما، احساس او نیز نسبت به ما تغییر می کند و محبتش رو به سردی می گذارد.

تحقیر و تمسخر هرگز

این روش هم دست کمی از روش قبلی ندارد. به خیال خودمان با زبان طنز مشغول گوشزد کردن اشتباه طرف مقابلیم، اما در همان زمان به شدت همسرمان را می آزاریم و تحقیر می کنیم. چه بسا اعتماد به نفس همسرمان را خدشه دار کنیم، به رابطه مان آسیب بزنیم و دست آخر نتیجه ای هم عایدمان نشود. بهتر است همسران تلاش کنند به همدیگر قدرت و اعتبار ببخشند و عزت نفس همدیگر را بهبود دهند تا بتوانند باعث پیشرفت و رشد یکدیگر شوند.

امان از مقایسه

ما احساس می کنیم برای موفقیت در تغییر دادن رفتار همسرمان، نیاز داریم در او انگیزه ایجاد کنیم و یکی از اشتباه ترین روش هایی که به این منظور انتخاب می کنیم، مقایسهه همسرمان با دیگران است. نتیجه مقایسه نیز شبیه به دو روش پیشین است و جز برانگیختن ناراحتی و حتی شاید احساس حسادت نتیجه بهتری دربر نخواهد داشت.

معلم بازی

گاهی اوقات احساس کارْدرستی بیش از حد به ما دست می دهد. فکر می کنیم خودمان بی عیب و نقصی ایم، پس وظیفه خود می دانیم در راه رفع عیوب دیگران بکوشیم. اما در این میان فراموش می کنیم همسرمان شاگرد ما و از آن مهم تر کودک نیست که ما بخواهیم نقش بزرگ تر او را بازی کنیم. همسرمان این روش را نمی پسندد، ناراحت شده و ما هم به مقصود خود نمی رسیم.

جار و جنجال (دعوا کردن)

می گویند دعوا نمک زندگی است! خب، این نمک معمولاً مشکل ساز است نه مشکل گشا. درست است که در هنگام دعوا مسئله مطرح می شود و طرفین متوجه موضوع می گردند، اما در یک فضای متشنج نمی توان انتظار دستیابی به نتیجه ای مطلوب داشت، بلکه باید منتظر پیامدهای ناخواسته و نامطلوب بود (از قدیم هم گفته اند که هنگام دعوا حلوا خیر نمی کنند). در دعوا کسی به حرف دیگری گوش نمی دهد، بلکه هرکس می کوشد حرف های خود را بلندتر از دیگری بگوید تا حرفش به کرسی بنشیند. وقتی گوشی برای شنیدن وجود ندارد، بلندترین صدای دنیا هم به جایی نمی رسد.

هرگز لجبازی نکنید

گروکشی نداریم

در این روش سعی می کنیم برآوردن خواسته های همسرمان را منوط به تغییر رفتار او قرار دهیم؛ یعنی استفاده از جمله معروف «اگر تو فلان کار را انجام دهی، آن وقت من هم بهمان کار را انجام خواهم داد». اگر به دنبال وارد شدن به سیکل معیوب لج و لجبازی هستید، این روش را امتحان کنید. روشی تضمینی است و ردخور ندارد! به سرعت دعوا و لجبازی بالا می گیرد و رابطه تلخ می شود. چون به هر حال هر دو نفر خواسته هایی از دیگری دارند و بنابراین می توانند از آن به عنوان سلاح استفاده کنند. این شیوه نه تنها جواب نمی دهد بلکه به هیچ عنوان شایستهه روابط میان همسران نیست و در تضاد کامل با عشق بی قید و شرط است که یکی از مهم ترین عناصر تشکیل دهنده یک زندگی موفق است.

کنترل احساسی

آخرین روش، تلاش برای تغییر همسر به وسیله اعمال فشار احساسی است. مطمئناً جمله هایی مانند «اگر من را دوست داری پس …» یا «با این کارت نشان دادی که مرا دوست نداری»، به گوش شما هم آشناست. در این شیوه، همسران سعی می کنند با به غلیان درآوردن دیگ احساسات یکدیگر بر روی هم تأثیر بگذارند. ممکن است این روش برای مدت کوتاهی جواب دهد اما موارد ضمنی ناراحت کننده ای به دنبال دارد:اگر یک بار دیگر آن رفتار تکرار شود، آیا به این معناست که همسرتان دوست تان ندارد؟ آیا همسرتان با طیب خاطر رفتارش را تغییر می دهد یا فشاری ناخوشایند را بر روی خود احساس می کند؟ آیا دور از انصاف نیست که عشق زیبای همسری را منوط به مواردی این چنین و گاه پیش پاافتاده بنماییم؟ این تغییر رفتار چقدر دوام خواهد داشت؟ پاسخ این پرسش ها را به عهده خودتان می گذاریم.

منبع:پارسینه

بدون دیدگاه

Comments are closed.

مطالب برگزیده سایت

# ## #